همدانی ها در برابر هر تغییری مقاومت می‌کنند

نوشتن درباره مسایل اجتماعی هم حوصله می خواهد و هم تخصص. ورود به آن کمی حساس است اما به ضرورت شغلی مجبور شدم تا در این حوزه هم ناخنکی بزنم شاید بتوانم جایی در صفحات مطبوعات برای طرح آنها پیدا کنم.


از قدیم گفته‌اند که اگر طرحی در همدان نتیجه داد در بقیه کشور هم اجرای آن ساده و آسان می‌شود. این تصور از آن روست که همدانی‌ها به مقاومت در برابر هر تغییر و تحولی مشهور هستند و این بدان معنی است که بسیار دیر نسبت به موضوعی واکنش نشان داده و سخت پذیر هستند.

بدنه سنت‌گرای این اجتماع باعث شده تا محیطی یکدست، آرام اما یکنواخت داشته باشد و اثری از تحولات فرهنگی و اقتصادی مدرن در آن دیده نشود.

تعداد مراکز فرهنگی، تئاتر و سینما و کلوپ‌های هنری؛ تعداد کتاب فروشی‌ها؛ تعداد و تنوع انجمن‌های مختلف و تشکل‌های غیر دولتی؛ پوشش زنان و مردان؛ تعداد بوتیک‌ها و بازارهای پوشاک جوان پسند؛ تعداد پل‌ها و اتوبان‌ها و خلاصه تغییر شکل ظاهری شهر همه و همه نشان از یک چیز دارد و آن شکل ثابت شهر طی سه دهه اخیر است.

مسافری که پس از گذشت 25 سال از یکی از کشورهای خارجی به همدان برگشته بود؛  می‌گفت نشانی و آدرس منزل اقوامش را به راحتی پیدا کرده و اصلا دچار مشکل نشده است. هر چیزی را همانجایی که قبلا بوده، پیدا کرده و جالب آنکه هیچ تغییری در همان مکان‌ها ندیده است.

با اندکی اغماض، همان طور است. به شکل خیابان‌های همدان توجه کنیم واقعا در این دو دهه چند خیابان جدید، چند پل روگذر یا زیر گذر، چند چهارراه، چند ساختمان و برج، چند گالری و مغازه بزرگ در شهر احداث شده است؟

کدام پارکینگ طبقاتی افتتاح شده یا کدام پارک سازی به بهره برداری رسیده است؟ مگر نه اینکه از زمان فرح پهلوی تا کنون پارک مردم (لونا پارک سابق) با همین اندازه و همان وسایل بازی مشغول به کار است؟ مگر نه اینکه زمین‌های ورزشی و زورخانه‌ها  و سالن‌های نمایش همان است که بود؟ هرچند تغییراتی در حد تعویض پوست برخی از سالن‌ها آن هم از بودجه جشنواره در چند سینما ایجاد شده اما هیچکدام از اتفاقات اخیر، زیرساختی نبوده و بلکه ترمیم داشته‌های قدیم است.

شکل محله‌های قدیمی‌چون آقاجانی بیگ، کولانج، محله حاجی، ورمزیار، دوگوران و کمال آباد به سند و گواهی عکس‌ها و مدارک شهرداری، همان است که بیست سال و سی سال پیش بوده است.

به طور مثال چند مغازه کاهگلی در مسیر تعریض یک کوچه و خیابان آنچنان بدقواره و ناهمگون است که هر بیننده تازه واردی را به این پرسش می‌اندازد که مگر اینها آثار باستانی هستند که کسی توان تخریب یا تعریض آنها را ندارد.

بسیارند کوچه ها و خیابان‌ها کج و معوجی که به خاطر پافشاری مالکان آن در مسیر نوسازی شهر مشکل ایجاد کرده و به نمادی از ناتوانی مدیران شهری تبدیل شده‌اند.

اگر چه برخی از مدیران جسور و با شهامت برای تغییرات گسترده پیشقدم شده‌اند اما ناتوانی آن‌ها از درک رگه‌های فکری مردم همدان باعث شده تا همچنان درگیر مشکلات اداری بمانند و به چند اقدام سطحی و ابتدایی بسنده کنند.

حتما شما هم در برخی نشریه‌ها از اخبار شهرداری مناطق که با آب و تاب فراوان و عکس و تفصیلات، تخریب یک مغازه 12 متری را تبدیل به یک رپرتاژ 3 هزار کلمه‌‌ای کرده‌اند، تعجب کرده‌اید.

اینها نشان از آن دارد که فضای معماری و شهرسازی همدان صلب بوده و در مقابل نوآوری و نوسازی مقاومت می‌کند.

به قول یکی از کارشناسان معماری تخریب یک طاقنما در حاشیه خیابان پاستور همدان همانقدر زمان می‌برد که احداث 6 کیلومتر بزرگراه هوایی در اصفهان.

خلاصه آنکه اگر پیاده راه کردن رینگ اول و ساماندهی کارگران فصلی در خیابان نظربیگ و یا احداث پارکینگ طبقاتی نتواند تا پایان سال 90 عملیاتی شود باید یقین حاصل کرد که ساختار اداری و تفکر مدیران همدان هم صلب و متحجر شده است.

 

/ 0 نظر / 24 بازدید